
Verliefdheid in onmacht
Ik keek in haar ziel
en was bang om buiten te komen.
Het gesprek was geweldig, het voelde goed.
Daarom ontweek ik haar ogen.
Wat ik voelde was...
een storm van genegenheid,
een warm bad van eenvoud en liefde.
De vlinders waren terug, ik voelde mijn hart
steeds sneller slaan en toen wou ik bijna...
een zucht van gelukzalige opwinding geven.
Zonder te beseffen had ze me uitgenodigd,
ik behoorde haar toe, was een deel van haar.
Het leek alsof ik jaren zou laten vallen
om eeuwen te mogen beleven met haar.
Ik was bang om buiten te komen
en bleef haar blik ontwijken omdat dit
voor mij niet meer mocht zijn.
Mijn ziel liet in elk deeltje van mijn lichaam, in iedere lichaamscel...
een kern van onmacht achter.
Ik kwam niet buiten en onzichtbare tranen
verborgen een onzichtbaar levensverdriet.
Yellow/22-08-2008
Je moet lid zijn van GedichtenClub om reacties te kunnen toevoegen!
Wordt lid van GedichtenClub